Το μεγάλο μυστήριο του χάσματος των φύλων

Δεν υπάρχει κανένα μεγάλο μυστήριο. Όλα ξεκινούν από το γεγονός ότι οι άντρες, εν γένει, έχουν μικρότερη συνειδητότητα απ' ότι οι γυναίκες. Τι θέλω να πω μ' αυτό: Όλοι μας έχουμε το ίδιο αίτημα- αγάπη και αποδοχή. Κανείς δεν ψάχνει για υπερήρωες ή για σούπερ γκόμενες. Μόνο που ο καθένας αντιλαμβάνεται την αγάπη και την αποδοχή διαφορετικά. Για τους άντρες, η ανάγκη για αποδοχή ικανοποιείται πιο εύκολα, συνήθως, απ' ότι για τις γυναίκες. Ικανοποιείται σε μεγάλο βαθμό με το σεξ. Αν κάνεις σεξ μαζί τους, τους αποδέχεσαι. Οι γυναίκες διαπραγματεύονται την ανάγκη τους για αγάπη και αποδοχή μέσα στη σχέση, το σεξ είναι συνήθως γι'αυτές μόνο το σημείο εκκίνησης. Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται και μια πολύ εμφανής- αν και όχι τόσο σημαντική - διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα: οι περισσότερες γυναίκες, όταν κάνουν σεξ με κάποιον είναι κατ' αρχήν διατεθειμένες να κάνουν μαζί του κι άλλα πράγματα. Ίσως όχι πολλά, αλλά θεωρούν φυσική εξέλιξη του σεξ το να πιουν έναν καφέ, να μιλήσουν μαζί του στο τηλέφωνο, να πάνε ένα σινεμά, να στείλουν και πέντε μηνύματα. Για τους περισσότερους άντρες, όλα αυτά δεν αποτελούν φυσική εξέλιξη του σεξ- όλα αυτά τα κάνουν μόνο όταν ερωτεύονται ή καψουρεύονται (ό, τι μπορεί ο καθένας). Φυσικά, υπάρχουν και τα one night- stand, που για τους άντρες είναι σεξ με προαποφασισμένη την άμεση ημερομηνία λήξης, ενώ για τις γυναίκες είναι είτε σεξ απιστίας προς τη σταθερή τους σχέση, είτε σεξ που δεν πήγε καθόλου καλά και ξέπεσε στην κατηγορία του one night- stand. Όσο για το χάσμα που παρατηρείται στις σχέσεις των δύο φύλων, συνήθως οφείλεται στον εξής βαρετό μηχανισμό: οι άντρες ερμηνεύουν το ενδιαφέρον και τη φροντίδα των γυναικών, σαν πίεση και έλεγχο και οι γυναίκες ερμηνεύουν την ανάγκη των αντρών να διατηρήσουν τον προσωπικό τους χώρο, σαν αδιαφορία και παραμέληση. Ωστόσο, στα περιθώρια αυτού του μηχανισμού, υπάρχουν, ευτυχώς, δεκάδες παραλλαγές, αντιστροφές ρόλων, εκπλήξεις, εξωφρενικές περιπτώσεις που δίνουν τροφή στις κουβέντες με τους φίλους μας, στην τέχνη και καμιά φορά και στην ειδησεογραφία.

Υπερήρωες

Υπάρχει μια λανθασμένη άποψη γύρω από το τι θέλουν οι γυναίκες. Τι ψάχνουν σε έναν άντρα. Οι περισσότερες θέλουν ένα "καλό παιδί".

Λάθος. Αυτό είναι ένας μύθος και μόνο. Κι αυτό γιατί το "καλό παιδί" είναι σχετικό.

Κάποια στιγμή είχε πέσει το μάτι μου σε ένα άρθρο που έλεγε πως οι γυναίκες θέλουν πλάι τους έναν υπερήρωα, όπως τους χαρακτήρες στα κόμικς.

Bingo. Λέτε να ήξερε πόσο δίκιο είχε η αρθρογράφος αυτού του κειμένου;

Υπερήρωες λοιπόν. Αυτό ψάχνουν. Θέλουν τον άντρα ήρεμο και ευγενικό και από την άλλη άγριο. Καλό αλλά και κακό. Να μην φοβάται να δείξει τα συναισθήματά του, τα δάκρυά του αλλά να ρίχνει και κανένα γαμοσταυρίδι. Να ονειρεύεται αλλά να πατάει και γερά στα πόδια του. Να είναι καρδιοκατακτητής αλλά πιστός σε αυτές.

Ένας ερμαφρόδιτος παραλογισμός Ένα παράδοξο κράμα σύστασης χαρακτήρα που συναντάται μόνο στις σελίδες κάποιων κόμικς.

Στην πραγματικότητα μία γυναίκα δεν ξέρει τι πραγματικά θέλει. Αφού η ίδια αλλάζει συχνά τις παραμέτρους τις οποίες θέτει. Υπάρχουν φορές που αρκείται στο να ξέρει πως την φροντίζουν και φορές που ζητά έμπρακτα δείγματα αυτής της φροντίδας.

Αυτή είναι. Η γυναίκα που έχεις δίπλα σου.

Την κοιτάς, την παρατηρείς. Την ξέρεις;

Όχι. Την γνωρίζεις, δεν την ξέρεις. Αν δεν σου ανοιχτεί η ίδια, τότε απλώς την γνωρίζεις.

Κι αυτή είναι εκεί. Δίπλα σου.

Ορισμένες στιγμές πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται.

Είναι δική μου; Την ακουμπάς, την αγγίζεις. Ναι, δική μου είναι.

Είναι; Ποτέ δεν ξέρεις. Πάντα στην αμφιβολία. Να ψάχνεις και να ψάχνεσαι.

Ίσως γι' αυτό οι υπερήρωες να έχουν επιλέξει το δρόμο της μοναχικότητας. Ίσως γι' αυτό να έχουν αφοσιωθεί στην ανθρωπότητα. Εξάλλου και τα δύο γένους θηλυκού είναι...

http://www.youtube.com/watch?v=OBwS66EBUcY

Άντρες

Άντρες ωραίοι και άντρες άσχημοι.
Άντρες της πρώτης
κι άντρες της δεύτερης ματιάς.
Άντρες κυνηγοί
κι άντρες θηράματα.
Άντρες κολλημένοι
στα φουστάνια της μάνας τους.
Άντρες που μάχονται
στην ίδια μονομαχία χρόνια
με τον πατερα τους.
Άντρες τρυφεροί, άντρες βίαιοι, άντρες ονειροπόλοι, άντρες αργοί, άντρες βιαστικοί, άντρες δυνατοί και άντρες φοβισμένοι.
Οι άντρες θέλουν πάντα καποιον για να προστατεύουν
Ακόμα κι όταν εχουν ανάγκη από προστασία.
Άντρες προστατευόμενα είδη.
Οι άντρες θέλουν να τους θαυμάζεις
Να τους χειροκροτάς.
Αλλιώς μαραίνονται.
Μαραζώνουν.
Μελαγχολούν.
Μερικοί, όσο κι αν τους επαινέσεις
Δεν πιστεύουν τα λόγια.
Ξέρουν όλοι
Να διακρίνουν το θαυμασμό
Στα μάτια.
Άντρες στο πρώτο φιλί
Και στο τελευταίο.
Άντρες που τα δίνουν όλα την πρώτη φορά
Κι αντρες που προχωράνε σιγά- σιγά
Κι είναι όλο εκπλήξεις.
Άντρες που φοβούνται να δεσμευτούν
Κι άντρες που βιάζονται
Και μετά το βάζουν στα πόδια.
Σ’ όλους τους άντρες αρέσει η σταση κουταλι.
Σ’ όλους αρέσουν οι πίπες.
Μερικοί ανησυχούν μήπως δεν τις αξίζουν.
Αντρικά χέρια,
αντρικά γόνατα.
Αντρική μυρωδιά
Μυρωδιές.
Ζεστό ψωμί.
Ιδρώτας.
Το μαλακτικό πλυντηρίου της μαμάς τους.
Άντρες που πλακώνονται.
Άντρες που κρατούν την ψυχραιμία τους
Και ξέρουν να μιλανε.
Πρέπει να σέβεσαι τη μανα,
Την ομάδα, τη δουλειά τους.
Πάντα.
Άντρες που ροχαλίζουν.
Άντρες που γλύφουν με αφοσίωση.
Άντρες που χώνουν τα δάχτυλά τους παντού.
Άντρες που φοβούνται μήπως δεν τους σηκωθεί.
Ανρες που φοβούνται μην τους πέσει.
Άντρες που κλαίνε.
Άντρες που θέλουν αγκαλιά.
Άντρες που χαίρονται όταν τους μαγειρεύεις.
Άντρες που σε ταίζουν στο στόμα.
Άντρες που δεν ανοίγουν το στόμα τους
Να μιλήσουν.
Άντρες που λένε μόνο «Κι εγώ»
Άντρες που δεν ανοίγουν την καρδιά τους.
Πού έχουν την καρδιά τους;

Οι γυναίκες

Θυμάμαι πάντα να περιτρυγυρίζομαι από γυναίκες.
Μανάδες, θείες, γιαγιάδες,
γειτόνισσες, φιλενάδες, γκόμενες,
μούσες, αγάπες, δασκάλες,
καθηγήτριες, ξαδέρφες, κόρες...

Οι γυναίκες κατουράνε καθιστές,
οι γυναίκες βγαίνουν απ' τη μήτρα περπατώντας,
οι γυναίκες πεθαίνουν όρθιες.

Όλες οι γυναίκες ονομάζονται Δαβίδ,
μυρίζουν ωραία,
κι όσες βρωμάνε είναι άντρες με μαστούς και αιδοίο,
ξέρουν ν' αγαπούν,
ξέρουν να χαιδεύουν,
ξέρουν να παρηγορούν.

Οι γυναίκες κλαίνε σαν να ιδρώνουν,
δεν κοιμούνται ποτέ,
τρώνε συνεχώς από λίγο,
κρυώνουν όλο το χρόνο πλην του Ιούλη,
έχουν αστεία γροθιά,
δεν ξέρουν μπάλα,
μιλάνε πολύ, τα θυμούνται όλα,
διαγράφουν,
λύνουν γρίφους, φτιάχνουν αινίγματα,
δε λένε αστεία- οι γυναίκες πάντα μιλούν σοβαρά.

Οι γυναίκες φωσφορίζουν στο σκοτάδι.
Οι γυναίκες πετάνε.
Οι γυναίκες μονομαχούν,
δεν αφήνουν ίχνη, καίνε φωλιές.

Από το βιβλίο του Δημήτρη Μητσοτάκη, Καυτή σούπα

Άνδρας και Γυναίκα

Ο άνδρας είναι η ανώτερη δημιουργία
Η γυναίκα είναι το ύψιστο των ιδανικών
Ο Θεός έκανε για τον άνδρα ένα θρόνο
και για την γυναίκα ένα βωμό.
Ο θρόνος φανατίζει,
ο βωμός καθαγιάζει.

Ο άνδρας είναι ο νους
Η γυναίκα η καρδιά.
Ο νους επινοεί το φως
Η καρδιά παράγει αγάπη.
Το φως γονιμοποιεί,
η αγάπη ανασταίνει.
Ο άνδρας είναι ισχυρός με τη λογική του,
Η γυναίκα γίνεται αήττητη με τα δάκρυά της.
Ο άνδρας είναι ικανός για πλήθος ηρωισμούς.
Η γυναίκα αντέχει πλήθος μαρτύρια.
Ο ηρωισμός εξευγενίζει,
τα μαρτύρια καθαγιάζουν.
Ο άνδρας κατακτά υπεροχή,
η γυναίκα κερδίζει την προτίμηση.
Η υπεροχή σημαίνει δύναμη,
Η προτίμηση αντιπροσωπεύει το δικαίωμα.

Ο άνδρας είναι ένα δαιμόνιο.
Η γυναίκα ένας άγγελος.
Το δαιμόνιο είναι αμέτρητο,
ο άγγελος απροσδιόριστος
Η λαχτάρα του άνδρα..
είναι η ύψιστη δόξα.
Η λαχτάρα της γυναίκας..
η έσχατη αρετή.
Η δόξα κάνει να φαίνονται
τα πράγματα μεγάλα.
Η αρετή κάνει να γίνονται
τα πράγματα θεία.

Ο άνδρας είναι ένας κώδικας.
Η γυναίκα ευαγγέλιο.
Ο κώδικας διορθώνει.
Το ευαγγέλιο τελειοποιεί.
Ο άνδρας σκέφτεται.
Η γυναίκα ονειρεύεται.
Το να σκέφτεσαι είναι σαν να έχεις
μια προνύμφη (κάμπια) στο κεφάλι.
Το να ονειρεύεσαι είναι σαν να έχεις
ένα φωτοστέφανο στο μέτωπο.

Ο άνδρας είναι ωκεανός
και η γυναίκα λίμνη.
Ο ωκεανός έχει το μαργαριτάρι που στολίζει
και η λίμνη την ποίηση που φωτίζει.
Ο άνδρας είναι αετός που πετά
και η γυναίκα αηδόνι που κελαηδά.
Με το να πετάς κυριαρχείς το κόσμο,
με το τραγούδι κατακτάς την ψυχή.

Ο άνδρας είναι ένας ναός
και η γυναίκα το ιερό,
μπροστά στο ναό αποκαλυπτόμαστε
μπροστά στο ιερό γονατίζουμε.
Ο άνδρας τοποθετείται..
εκεί που τελειώνει η γη,
η γυναίκα...
εκεί που ο ουρανός αρχίζει.

Βίκτωρ Ουγκώ

The Emotional

Κατ’ αρχήν, να πούμε ότι κάθε δήλωση σημαίνει ακριβώς το αντίθετό της. Ένας άντρας που λέει ότι είναι ειλικρινής, είναι, στην πραγματικότητα, κατεξοχήν ψεύτης. Με την ίδια λογική, αν μιλάει για έρωτα, αληθινή αγάπη, γάμο και παντοτινή δέσμευση, μπορείτε να περιμένετε ότι κάποια στιγμή, σύντομα, θα την κάνει και μάλιστα, χωρίς να δώσει σοβαρές εξηγήσεις. Ο συναισθηματικός άντρας είναι εξαρτητικός. Προσπαθεί καθημερινά να σας εξαρτήσει. Είσαι όμορφη, ταλαντούχα, πανέξυπνη, η σημαντικότερη γυναίκα της ζωής του, θέλει να σε παντρευτεί, σου γράφει ποιήματα, σου μαγειρεύει, σε πηγαινοφέρνει στη δουλειά, ό,τι χρειάζεται για να σου γίνει απαραίτητος. Οι άντρες αυτοί χωρίζουν γιατί αισθάνονται πίεση κι εγκλωβισμό. Συνήθως την έχουν δημιουργήσει μοναχοί τους. Γιατί φοβούνται μην τους αφήσεις. Στο τέλος σε διώχνουν για να μην τους αφήσεις. Είναι νάρκισσοι. Τρέφονται από την ψευδαίσθηση του ιδανικού έρωτα. Αν ο έρωτας γίνει πραγματικός, δεν ξέρουν τι να τον κάνουν. Προτιμούν να σε ονειρεύονται παρά να σε έχουν. Στα όνειρα δεν χρειάζεται να πάρουν καμιά ευθύνη, κανένα ρίσκο. Είναι γιατί η ποίηση τους αρέσει πιο πολύ από τη ζωή. Ταυτίζονται με λογοτεχνικούς ήρωες. Ήρωες καταραμένους, σκοτεινους. Θέλουν να φαντάζονται τον εαυτό τους πρωταγωνιστή σε κάποιο δράμα και μια πραγματική σχέση με τις καλές και τις κακές στιγμές της, δεν πληρεί τις προυποθέσεις. Αυτοί οι άντρες φαντάζονται ότι κάποτε θα γίνουν κάτι μεγάλο, κάτι σημαντικό. Κι όταν περάσουν πια τα χρόνια, κι αυτό δεν συμβεί, αισθάνονται ότι η ζωή υπήρξε πολύ άδικη μαζί τους, ότι ο κόσμος τους χρωστάει, πίνουν ή τρώνε για να διασκεδάσουν την πίκρα τους. Δείχνουν μελαγχολικοί, αλλά στην πραγματικότητα, είναι απλώς οκνηροί. Παρουσιάζονται οργισμένοι με την κοινωνία, αλλά είναι απλώς θυμωμένοι που η κοινωνία δεν τους έχει αναγνωρίσει ακόμα την κρυφή τους αξία. Θα τους βρείτε, συνήθως, στο χώρο της αριστεράς, στα βιβλιοπωλεία, στα μπαρ να τριγυρνάνε με φίλους που είναι πιο άσχημοι απ' αυτούς, ή κατώτεροι κοινωνικά και πνευματικά. Αυτοί οι φίλοι τους θαυμάζουν, τους αποδέχονται σαν αρχηγούς και τρέφουν το πληγωμένο εγώ τους. Πληγωμένο γιατί δεν μπορούν να χωνέψουν ότι χρειάζεται σκληρή δουλειά γι' αυτούς. Δεν μπορούν να δεχτούν ότι η δική τους ζωή περιλαμβάνει και δυσκολίες. Ότι η γκόμενά τους μπορεί να έχει και απαιτήσεις. Συνήθως, τους έχουν μεγαλώσει γονείς που τους είπαν ότι θυσίασαν πολλά γι' αυτούς. Έχουν μεγαλώσει με το βάρος ότι οι γονείς τους στερήθηκαν για να τα έχουν αυτοί όλα. Κι έτσι, αυτοί αισθάνονται πιο άνετα στη θλίψη, παρά στη χαρά, θυμωμένοι κι ενοχικοί απέναντι στο παρελθόν τους. Αισθάνονται υποχρεωμένοι να γίνουν κάτι πολύ σημαντικό προκειμένου να δικαιώσουν τις θυσίες των γονιών τους. Αν δεν μπορού να γίνουν κάτι πολύ καλό, προτιμούν να γίνουν κάτι πολύ κακό, παρά να μοιραστούν με τους υπόλοιπους ανθρώπους την κοινή μοίρα της μετριότητας. Όλα αυτά, φυσικά, απαιτούν την αποκλειστική ενασχόληση με τον εαυτό τους και μόνο μ' αυτόν, οι άλλοι είναι απλές αντανακλάσεις του εγώ τους. Όπως λέει ο Α. Καμύ στην Πτώση , "Η καρδιά μου δεν είναι άνυδρη, αυτό δα έλειπε. Αντίθετα, είναι γεμάτη συγκίνηση και τα' χει εύκολα τα δάκρυα. Μόνο που οι διαχύσεις μου επιστρέφουν πάντοτε σε μένα, οι συγκινήσεις μου με αφορούν. Είναι ψέμα, στο κάτω- κάτω, πως δεν αγάπησα ποτέ. Στη ζωή μου ένιωσα τουλάχιστον έναν μεγάλο έρωτα, του οποίου ήμουν πάντα αντικείμενο."

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ

Ο θάνατος έρχεται πάντα βίαια.

Δεν υπάρχει τίποτα το καλαίσθητο,

τίποτα το ρομαντικό

σε σχέση με τον πραγματικό θάνατο.

Αφήνει πίσω του πτώματα,

κουφάρια,

απ' τα οποία πρέπει να βρεις έναν τρόπο να απαλλαγείς.

Πρέπει ν' ανάψεις φωτιά ή να σκάψεις.

Ο θάνατος έχει βρωμιά,

έχει φρικτή μυρωδιά.

Κι έχει πάντα κάτι να σου πει.

Ποτέ δεν είναι ευχάριστο.

Έχει να σου πει για την ανεπάρκειά σου,

για τις φορές που δεν ήσουν εκεί,

γι' αυτά που ήθελες να πεις και δεν τα είπες.

Έχει να σου πει πως έρχεται πάντα η στιγμή

που δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια,

πως ότι είναι να κάνεις πρέπει να το κάνεις τώρα.